Słodka zemsta Groszka

Groszek to nie imię, lecz przezwisko. To mały, rudowłosy urwis z odstającymi uszami i buzią wiecznie umazaną dżemem. Wszyscy w okolicy wiedzą, że jeśli Groszek uśmiecha się zbyt szeroko, ktoś tego dnia będzie bardzo żałował tego, co zrobił. A dziś nie tylko się uśmiecha. Trzęsie się z wściekłości. Krwawy Zargoth, przywódca miejscowych bandytów, spalił jego skrytkę. Nie złoto ani broń, lecz wiśniowe placki babci, które Groszek odkładał przez cały rok. To była ostatnia rzecz, która łączyła go ze zmarłą staruszką. — Nazwał je „słodyczami smarkacza” — szepcze chłopiec, ściskając samodzielnie zrobioną kuszę. — Teraz sprawię, że będzie kwaśny.